Naar de kapper…

In november komen we naar Nederland. Even ‘bijtanken’ met familie en vrienden, maar eigenlijk is dat een tweederangs activiteit – het is eigenlijk allemaal te doen om de bruiloft van Maartje en Vincent. En daarvoor zijn hier in Warschau al de eerste maatregelen getroffen ( en dan hebben we het nog niet eens over het regelen van cadeautjes! ).

Thomas is afgelopen dinsdag bij de kapper geweest. Reuze grappig, want tot 3 maand geleden had hij wel wat haartjes, maar waren die niet tot nauwelijks zichtbaar. Sinds de Wit-Russische / Oekrainsche wind er tijdens onze vakantie doorheen heeft geblazen, groeit het als paprika uit Tsjernobil. Het is voornamelijk erg wit – dus nog steeds niet heeel zichtbaar, maar het was nu toch zo lang dat er plukjes over z’n oortjes hingen. En in z’n nekje waren de eerste sporen van een ‘matje’ te bespeuren. Aangezien Thomas de bloedserieuze rol van ‘ringdrager’ is toebedeeld, moest daar dus echt iets aan gedaan worden. De kapper….

Om half 11 stond de afspraak. De kapper keek vreemd/geergerd op toen ik dus om 10 uur binnenstapte met m’n kleine ventje. Maar er ging wel een paar wenkbrauwen de lucht in, toen ik uitlegde waarom. Als Thomas eerst in alle rust de kapper bij anderen in actie kon zien (op dat moment het bijwerken van uitgroei) en rond kon kijken, dan zou het knippen zelf wel eens makkelijker kunnen uitvallen -toch?! 

Wellicht was het gewoon de nieuwsgierige aard van Thomas, maar alle acties met schaar en tondeuse werden met grote concentratie in de spiegel gevolgd – en af en toe wilde hij weten waar dat gezoem achter z’n hoofd toch vandaan kwam. Binnen 10 minuten was de klus geklaard – en heeft Thomas een ‘coupe’. Wow. Dat dat kan met zo weinig haar

 Gisteren was ik aan de beurt. Andere kapper en dit maal zonder Thomas. Mijn verzoek (simpel – haal dat eraf wat nodig is om ‘t er weer gezond uit te laten zien) werd vrij geinterpreteerd. Eigenlijk heel professioneel, want sinds het duidelijk beter gaat met mijn schildklier, heb ik hele lagen nieuw haar erbij gekregen. Dus de lengte van het oude haar is aangepast aan de groeistand van ‘t nieuwe. Eindresultaat: een modern – maar toch wel erg Pools – koppie. Helaas vraagt het volgens mij ook minstens 15 minuten verzorging/fohnen per dag, maar daar kom ik morgen wel weer achter.

Enfin – de eerste voorbereidingen zijn getroffen. En we krijgen er steeds meer zin in. Nu maar hopen dat Thomas onthoudt wat ik bedoel met ‘ringen-voorzichtig-Maartje-Vincent’ bedoel

Warschau 24-28 okt. Marieke op bezoek

Marieke is ook gekomen…. en toen werden we met z’n allen nog ‘ns ziek ook! Wat een pech….
Maar toch een paar mooie foto’s geschoten!

Make your own slide shows and scrapbooks

Warschau 19-21 oktober 2007 – bezoek Opa en Oma Mulder

Make your own slide shows and scrapbooks

Opa en Oma Mulder bezochten ons in oktober 2007 – een paar foto’s van een paar heerlijke dagen!

Oktober bezoekmaand!

Vandaag schrijven we maandag 29 oktober 2007. In Warschau is het niet uitgesproken koud, warm, nat of zonnig. Het is van alles een beetje. Volop herfst – en iedereen vreest stiekum toch de val van de eerste sneeuwvlokken….

Op woensdagavond 18 oktober kwamen mijn ouders aan op het vliegveld van Warschau. Met regenjas, want de weerman had niet veel goeds voorspeld. ’s Avonds nog even een borreltje gedronken en toen allemaal lekker ons nestje ingekropen. Thomas lag uiteraard al lang te slapen, dus het bleef bij een blik in Thomas’ ledikantje, deze avond.

De volgende ochtend liep Thomas na ‘t aankleden vol overtuiging naar de logeerkamer: wanneer er een foto op de deur geplakt is, betekent dat dat er logees zijn. De foto van opa en oma hing op zijn ooghoogte – de boodschap was duidelijk. Nieuwsgierig ging hij po(o)lshoogte nemen – het was heel even vreemd, maar binnen 3 minuten lag hij te spartelen onder de dekens bij z’n grootouders en te kirren. Feest! En een kadootje was er ook: het Kerstverhaal van Dick Bruna. De grote uitgave: het grote boek met kartonnen bladzijden – Thomas had de ster, die elke bladzijde natuurlijk terugkwam, snel door!  Hoewel het nog lang geen kerst is, wijst hij steeds naar z’n boek. Goed uitgekozen, dus, opa en oma!

 

Een paar wandelingen gemaakt door Warschause straten, door de supermarkt, door onze dierentuin, door een winkelcentrum. Het weer gunde ons al met al toch een aantal mooie dagdelen buiten. En als het slecht weer was, kropen we binnen met een kop koffie en een boek op de bank. Tenminste, iedereen behalve Thomas en Opa, want die kropen als het even kon samen over de grond, om te stoeien, paardje te rijden, of opa trok Thomas rond op de blokkenkar – feest!

Wat ging de tijd snel. Op zondagochtend gingen opa en oma weer richting Nederland. Maandag was Thomas toch even ontwend: ik was namelijk NIET van plan om voor z’n karretje gespannen te worden!

Dinsdagnacht werd Thomas ziek – hij heeft voor ‘t eerst in 15 maanden gespuugd, gehuild, geslapen, gespuugd en gehuild. En ondertussen toch ook nog lachen en knuffelen. Zelfs als hij ziek is, blijft hij het zonnetje in huis. Beren sliep na 2 keer naar Thomas’ kamer gehold te zijn weer lekker door – die  moest immers de volgende dag weer vroeg op. Ik ben nog een paar keer in touw geweest. Wat sneu om zo’n klein stoer kinderlijfje te voelen schokken en konkelen in je handen…. Steeds als hij begon te hoesten, haastte ik me naar z’n kamer, want hoesten was de voorbode van ‘t overgeven. Thomas uit bed, hup met z’n hoofdje boven ‘n emmer en hopen dat het snel over zou zijn. Keer op keer – tot het eindelijk overwas.

 Toen z’n tante Marieke de volgende dag ’s middags in Warschau aankwam, leek Thomas al wel wat beter te pas.  Ik had er ‘t volste vertrouwen in dat ook dit bezoek weer helemaal gezellig zou worden. Ook Marieke verwende Thomas: hij kreeg een houten ‘rek’, bestaande uit 4 schuin aflopende geleiders, waar autootjes van links naar rechts afrijden. Hoe noem je zoiets? Thomas had de kunst na 3 x voordoen snel afgekeken en is er onafscheidelijk van geworden.

Donderdag hebben we lekker door Warschau gewandeld en genoten van de stad. ’s Middags naar het zwembad voor een spettersessie met Thomas. En ’s avonds zouden we uit eten.

 

Maar het bleef niet bij Marieke’s bezoek…. Ook het (buik)griepvirus nam intrek in Huize van Oosterbosch.  Terwijl Marieke en ik ’s avonds lekker in Restaurant Papaya zaten voor een hapje Thai/Japans eten, sloeg ‘t bij mij toe. Snel om de rekening gevraagd en naar huis gestrompeld. Ik voelde me diep beroerd – en erg schuldig naar Marieke. Die heeft – omdat ik m’n bed niet uit kon komen – donderdag met Thomas gezeuld en gesjouwd. Lekker naar het park – met z’n tweetjes, ik kon niet mee. Het voordeel is wel dat die twee full quality time met elkaar konden doorbrengen, maar dat is toch niet de voorstelling die je van ‘bezoek’ maakt, toch? Vrijdagmiddag aan ‘t eind van de ochtend is Beren ook ziek naar huis gekomen en ‘t bed ingedoken. Ik voelde me inmiddels ietsje beter, maar nog steeds zwak, rillerig en draaierig. Zaterdag zijn we naar de oude stad gegaan en hebben we allemaal weer voor ‘t eerst wat gegeten, maar niet veel. Weer vroeg tussen de lakens. Zondagochtend hebben Thomas en ik Marieke nog het Lazienki Park laten zien, met het Paleis op het Water. Maar toen we gehurkt gingen zitten om eendjes te voeren en foto’s te nemen, wisten we beiden niet hoe snel we weer overeind moesten komen…. verdamme! En dan Marieke’s vooruitzicht: een uur op ‘t vliegveld, 2 uur vliegen, dan weer vliegveldperikelen en dan treinreis naar huis – daar werd zij ook niet vrolijk van.

 Haar terugreis was inderdaad geen pretje. En verdorie… het weekend is zo anders uitgepakt dan we allemaal dachten…. Hopelijk durft ze nog ‘ns terug te komen …. zonder griep, zonder dat zij mijn huishoudelijke taken over hoeft te nemen, zonder lusteloze en vermoeide uren… zonder de hele mikmak, maar gewoon weer ‘ns lekker ouderwets gezellig.
Wat een weekend….bah!

En Thomas? Die is ‘t hele weekend niet helemaal zichzelf geweest – bleek, verminderde eetlust – maar bleef het zonnetje in huis. Hij heeft gelukkig meer van z’n tante kunnen genieten dan ik

Leine

Thomas en de draa… eh.. vlinder

Afgelopen woensdag was Jadwiga, Thomas’ oppas, er weer, zoals elke week. In de uurtjes dat zij er is, houdt ze een oogje op Thomas terwijl ze ook nog ‘ns schoonmaakt. Een schat van een mens.

 Ik kwam terug van m’n tennis-ochtend, toen ze me vertelde dat Thomas haar had gewezen op een vlinder, die via een open raam binnen was gekomen. Tijdens de lunch ging opeens geen hap meer in z’n mond en zat hij met grote ogen te staren naar de potchrysant die op tafel staat. “DIE! DIE!” riep hij, wijzend met z’n vingertje. Jadwiga volgt de richting van z’n aanwijzing, en ziet een vlinder, een dagpauwoog die inderdaad was neergestreken op de bloemen. Later had ze ‘m niet meer gezien…. dus er was een vlinder in huis, maar tijdelijk spoorloos.

Tijdelijk, want Thomas had het beestje al snel weer gevonden. Terwijl ik qua schoonmaken de keuken voor mijn rekening neem, komt Thomas met ferm gesloten knuistje – aangeboden met gestrekte arm – de keuken binnenstormen. Op de vraag wat hij daar voor mij heeft, ontsluit hij z’n vingers: en heeft de vlinder in z’n knuistje! “DIE! DIE!” Tsja… “DIE” deed niet meer zoveel – en viel uit de knuist op de grond! Beteuterd ging Thomas ernaast zitten, en porde het beestje zo nu en dan met z’n wijsvinger. Ik heb de vlinder buiten gezet, op de vensterbank – daar kreeg het beestje tenminste wat rust. Veel verwachtte ik niet van die actie – het beest leek meer dood dan levend. Maar 10 minuten later was het beestje weg …. of weggewaaid, of weggevlogen. Ik hoop het laatste…
Leine

‘t Begint weer te kriebelen…

Het is overduidelijk HERFST in Warschau. De bomen tonen hun mooiste kleuren, de bladeren in combinatie met vochtige grond bieden die eerste geur van vergaan blad, het wordt kouder… lekker.

Gelukkig doet de verwarming het dit jaar wel weer: vorig jaar hebben we een tijdje zonder deze luxe moeten leven.

Nu het ’s ochtends buiten toch aanzienlijker minder aangenaam is, heb ik onze wandelingen maar verschoven naar de middag.

Vanochtend heb ik de kruiden in m’n keukenkastje opnieuw gerangschikt. Opeens had ik de pot Speculaaskruiden (groothandelverpakking, praktisch voor expats, hihi!) in m’n handen. Ik keek naar buiten en m’n blik stuitte op die rood-oranje gekleurde kastanjes die ons uitzicht sieren. Tsja.. en toen begon ‘t weer te kriebelen….

 Dus nadat Thomas zich na z’n bordje pap gewillig in z’n bed had laten leggen, ging ik in de keuken om helemaal in m’n element te raken: er ging gebakken worden! Ik had nog een recept liggen dat ik nog steeds niet had uitgeprobeerd:

dat van Hollandse ONTBIJTKOEK! Nog even op het internet wat onderzoek gedaan naar het verschil tussen koekkruiden en speculaaskruiden. Maar al snel kwam ik tot de conclusie dat er wel 10 verschillende versies bestaan – en iedereen claimt dat zijn/haar mix de enige juiste is. Het scheelt, naar mijn bevindingen, steeds net 1 of 2 specerijen. Coriander, gember, cardemom, gemberpoeder, kaneel, kruidnagelpoeder, nootmuskaat…. ‘t Zal mij op dit moment om ‘t even zijn – ik ben tevreden met de inhoud van m’n Speculaaskruidenpot.

Terwijl ik m’n bloem stond te zeven, stak het idee de kop op om binnenkort speltmeel te gebruiken om van m’n voorraad af te komen.

Bakpoeder afmeten: tsja – zelfrijzend bakmeel is hier niet te koop.

Bruine basterdsuiker: ook dat staat niet in de schappen, hier in Polen. Gelukkig heb ik wel ergens een potentieel vervangende suiker staan.

Snuf zout – uit m’n zoutpotje van Poolse keramiek,

Vloeibare honing – honing ten overvloed hier in Warschau, geen probleem

en de 2,5 volle theelepels koekkruiden/speculaaskruiden, met nog de aanvulling van een halve theelepel gemberpoeder.

 En sinds het deeg in ‘t bakblik in de oven staat, kruipt de geur van de herfst, de geur van speculaas-en-verwante-lekkernijen, van kamer naar kamer in mijn huis.

Thomas wordt zo wakker. Ik ben benieuwd of hij een Hollands neusje heeft…. Zou hij het merken? Zou hij reageren? Mijn neus leidt mij terug naar Nederland, lichtelijk weemoedig, naar familie, naar gezellige momenten….

Maar met dit lekkers dat  in de oven staat, kan ik hier in Warschau ook prima genieten! Straks een pot thee zetten, de roomboter even vooraf uit de koelkast halen…. en dan genieten! En uiteraard – Thomas moet er ook aan geloven!

 Geinteresseerd in ‘t recept? Laat ‘t even weten door te reageren

 Liefs,
Leine

‘t Viel best wel mee…

Sinds de geboorte van Thomas werk ik niet meer. Dat is een bewuste keuze en een goede, want ik geniet van elke dag. Ik heb er wel erg aan getwijfeld, vooraf. Want de momenten dat ik ‘in between jobs’ zat, in Nederland, in Amerika en hier in Polen, kan ik me nog haarscherp herinneren. Ik voelde me ‘doelloos’. Iedereen op straat was onderweg naar z’n werk, een afspraak, een klant, een relatie. Iedereen was productief. Iedereen had een doel. Werk. Output. Geld verdienen. Nuttige bijdrage leveren. En dan liep ik wandelend tussen die mensen, op weg naar een interview, of naar een uitzendbureau, of gewoon – wandelend om na te denken, energie en inspiratie op te doen. Als ik beter en minder zwart had gekeken, had ik heel wat mensen gezien die net als ik ‘zonder werk’ over straat gingen. Maar het voelde niet goed, dat was duidelijk.

 Maar sinds m’n zwangerschapsverlof ben ik niet teruggekeerd naar m’n baan. Een andere wereld ging voor mij open. Ik hoefde mezelf niet bezig te houden – dat deed Thomas wel.  En dan waren er de boodschappen, het huishouden, de communicatie met familie en vrienden… het leek in eerste instantie erg mee te vallen. Naarmate Thomas groeide, kreeg ik meer tijd voor mezelf.

Toen Thomas 6 weken was, werd ik lid van de IWG, the International Women’s Groep in Warschau. Ondanks de vooroordelen. De minimum leeftijd ligt rond de 55, denk ik. “Allemaal oma’s, dus.” Er worden allerlei activiteiten georganiseerd voor de leden, waaronder uiteraard ook “bridge, mah jong en kralen rijgen”. Maar er is voor ieder iets. Wat ik erg leuk vind, zijn de wandelingen in Warschau. Elke 2 weken kom ik weer op een plaats waar ik nog niet geweest was. Een park, een bos, een paleistuin… En sinds kort ben ik coordinatrice geworden van de Koffie Ochtend Centrum – inderdaad, “een theekransje”. En ik zag er best tegenop. “Al die dames die m’n moeder of oma zouden kunnen zijn”, hier bij mij thuis over de vloer. Waar moeten we over praten? Ze hebben allemaal vast meer ‘ervaring’ dan ik met vanalles!” Tsja…

‘k Heb net de dames hier thuis gehad. En ja, er werd gekeuveld over kinderen en kleinkinderen. En ja, er werd koffie met appeltaart genuttigd. En ja, er werd gekeken hoe ik mijn huis had ingericht. En ja, de foto van Beren en mij werd taxerend bekeken. Tuuuuuuurlijk: ieder mens is nieuwsgierig! En weet je – Thomas brak meteen het ijs door in de hal tussen al die dames te gaan staan, naar boven te kijken en te zwaaien. Perfecte gastheer, toch? Ik heb heerlijk geluisterd naar verhalen over vanalles. Hoe bezig te blijven. Wat de dagelijkse uitdagingen zijn. Waar je ‘t best je avondjurk kunt kopen. Waar de lekkerste koffie wordt geschonken.

En weet je: door lekker te luisteren, lekker ongewoon Thomas z’n lunch te geven waar iedereen bijzat, opheldering te geven waar nodig, vragen te stellen en te beantwoorden, viel het best wel mee. Zij vonden het ook wel weer heel bijzonder: een jonge meid, met klein kind, in een appartment in het centrum van Warschau – dat is toch wel wat anders. Ook zij hebben vast achteraf gedacht: “Dat viel best wel mee”.

Mijn tactiek werkt, keer op keer. Je kunt vantevoren wel steeds wat bedenken wat tegen zou kunnen vallen of wat fout zou kunnen gaan. Niet doen; gewoon doen, gewoon gaan, gewoon uitproberen. En dan zie je steeds weer: ‘t Viel best wel mee!

 Leine

Wie voert…?

’s Ochtends, als Thomas wakker wordt, kleed ik hem aan en gaan we naar de keuken, waar hij normaal meteen begint te spelen met z’n spulletjes terwijl ik zijn en mijn boterham smeer.

 

 Vanochtend ging dat anders. Z’n vader zat in de kamer, met een bord met yoghurt-met-cruesli. Thomas laat mij m’n werk doen in de keuken, sprint naar z’n vader, klautert op de stoel naast Beren en begint te brabbelen. Vervolgens grijpt hij Beren’s lepel, steekt die in de yoghurt en wil die enthousiast en vooral alleen/zelf  naar Beren’s mond brengen. Z’n vader overtuigt Thomas er toch van, dat ze dat maar beter samen kunnen doen – Beren had duidelijk geen zin om zich ’s ochtends voor ‘t werk nog een keer om te kleden. Ik hoor gebrabbel, ik hoor gepraat en geproest. En als ik dan met de boterhammen de kamer in kom lopen, zie ik zoonlief, die een lepel in vader’s mond steekt. En lol dat ze hebben.

En op het moment dat Beren de deur uit is, en Thomas naast mij in z’n kinderstoel zit, geeft hij de regie niet uit handen. De boterham, dubbel en in stukjes, worden in sneltreinvaart verorberd – met  behulp van 6 tandjes.

Maar de lunch – een bord pap – waarbij toch een lepel hoort, geeft een ander beeld. Thomas is ondertussen alweer zo moe van z’n ochtendje spelen, dat hij onder geen beding z’n eigen lepel wil hanteren. Eigenlijk ben ik daar erg blij mee: dan hoef ik minder schoon te maken, straks, als hij in bed ligt. Maar ik heb gezien dat hij het best aardig klaarspeelt, met die lepel – het zij bij een ander. Dus ik wacht ‘t moment af…. en ondertussen lepel ik voorlopig nog rustig en trouw zijn pap bij Thomas in z’n mond. Als z’n bord leeg is, zucht hij voldaan, alsof hij zeggen wil: “‘t Is mooi geweest, mam. Ik wil nu SLAPEN! Dat zelf eten, dat doen we wel een andere keer…”. Heerlijk toch?!

Volop aan ‘t communiceren!

Thomas verbaast me elke dag wel weer met iets nieuws. Dat kan ook bijna niet anders: nu hij klaar is met de fasen “liggen, rollen, kruipen, vallen, lopen”, heeft hij byzonder veel mogelijkheden om de wereld om hem heen te verkennen – vanuit een nieuw perspectief. Rennen en springen staan nog op het lijstje. En spreken komt ook nog wel. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet kan communiceren.

 Als hij wil eten, gaat hij bij z’n kinderstoel staan en rammelt  hij aan z’n tuigje. Als hij wil drinken, loopt hij naar de keuken of maakt hij smakgeluiden. Als hij wil slapen, eerder dan de routine is, komt hij kusjes geven, wil hij knuffelen en wrijft hij in z’n ogen.  Maar z’n nieuwste kunst: nadat ik ‘m verschoond had, wilde ik hem zijn broek en sokken weer aantrekken. Maar nee: sokken trok hij weer uit, hij werkte tegen ipv mee toen zijn broek aan de beurt was. En vervolgens wees hij met een vinger naar z’n bedje en met de andere knuist wreef hij in z’n ogen. Als dat geen duidelijke taal is…?!

 Oorzaak-gevolg is nu het huidige ‘programma’ dat hij ontdekt heeft. Zodra ik de motor van de auto afzet, wijst hij naar het lichtje boven zijn stoeltje – want dat gaat op zo’n moment aan. Zodra het knopje van de lift brandt, zoekt hij de lift door ‘t raampje in de deur in de gaten te houden. ’s Avonds is het ‘eten-in bad-naarbed’. En dat weet hij: als hij z’n schortslab mag afdoen, grijpt hij naar het riempje en kijkt vol verwachting naar je: ‘open maken!’. Vervolgens nam hij gisteren m’n hand, bracht mij naar de badkamer, waar de badkraan open moet. Dan naar zijn kamer, om uit te kleden en in een handdoek weer terug naar de badkamer. Daar geniet hij van – en hij ‘kent’ niet alleen de procedures, hij ‘helpt’ er ook bij!

Hij is nog te jong voor zindelijkheidstraining. Maar ik probeer hem toch bekend te maken met dit ‘programma’. Hij heeft een potje gekregen, dat staat gewoon op de badkamer, soms in de kamer: hij is er niet bang voor, soms zit hij erop – maar zonder dwang om te plassen. En als hij erop zit, maakt hij het ‘plasssssssssss’ geluid. Toen ik een dezer dagen moest plassen, kwam hij meegelopen. Ik vertelde hem goed te luisteren en zei “hoor je psssssss?” Hij begon verbaasd te lachen. Toen keek hij bedenkelijk, liep naar zijn potje, sjouwde het naar het toilet, wees ernaar en zei triomfantelijk: ‘pssssss!’.  Wat krijgt zo’n mannetje allemaal mee? Nou… een heleboel!

 Trots,
Leine

Vakantie Polen 2007

Deze zomer besloten we wat meer van Polen te gaan zien. Je woont er immers – dan is het ook wel leuk om iets meer te zien dan alleen je eigen stad.

Dus het zou een tochtje door Polen worden – met de auto.  Daar Polen toch beduidend groot is en we 9 vakantiedagen hadden, moesten we wel een selectie maken. We togen eind augustus met Thomas op de achterbank naar het zuid-oosten, het oosten, noord-oosten en noorden van Polen. Zamosc, Lublin, Bialowieza, Mikolajki, Gizycko, Gdansk en Sopot.

Een paar foto’s ter illustratie.

Click to play | Make your own Smilebox