Twee maanden geleden begon ik met het zoeken naar huizen binnen Warschau. Een week later vonden we een huis dat ons meteen aansprak. Pas vier weken later werd uiteindelijk het huurcontract getekend – en dan pas kun je ademhalen, want in Polen kan elke afspraak en overeenkomst nog altijd op het laatste moment worden herzien. Maar…. de handtekeningen waren binnen…En toen stonden ook binnen 3 dagen de verhuizers voor onze deur… En na 48 uur stond er NIETS meer in ons apartement, maar stond ALLES op het nieuwe adres….
Dat verklaart meteen waarom er niets geschreven is in de afgelopen weken. Want alle dozen en meubels stonden dan wel weer hier, maar alles moet z’n plekkie vinden. En dat is – weet ik ondertussen uit ruime eigen ervaring – een proces. Je moet je huis leren kennen. Je moet je ruimte leren kennen – klinkt misschien zweverig, maar de keuze om bv een tafeltje op dag 1 op een bepaalde ideale plek neer te zetten, kan na 1 week lachend aan de kant geschoven te worden met de woorden: “Waar zat ik met m’n hoofd – dit klopt voor geen meter!”… De meeste mensen hebben een grondige hekel aan verhuizen. Ik niet. Gelukkig maar, want het zou mij m’n leven knap zuur kunnen maken, met die baan van Beren : wie verhuist er anders 3 keer binnen 6 jaar…
Maar het was wel de eerste keer dat we met z’n DRIETJES verhuisden. Gelukkig maar. Het regelen en coordineren van de verhuizing, daar draai ik m’n hand niet meer echt voor om, dat gebeurt bijna automatisch. Daardoor had ik genoeg mogelijkheid om me te focussen op Thomas – hoe bereid ik hem daarop voor? Hoe zorg ik ervoor dat hij er zo min mogelijk last van heeft? Waar kan ik hem uitbesteden gedurende deze dagen? etc. Daar ben ik wel even goed voor gaan zitten – gelukkig maar.
Op maandagochtend kwamen de verhuizers. Ruim een uur daarvoor had ik Thomas met een overlevingspakket (kleding, voeding, luiers, speelgoed, bedje, etc.) naar onze fantastische Jadwiga gebracht. Deze vrouw is al meer dan een jaar onze vaste oppas: elke woensdag maakt ze het huis schoon en is Thomas veilig in haar handen terwijl ik m’n wekelijkse “ik”-moment heb: mijn 2 uur op de tennisbaan. Jadwiga vond het helemaal fantastisch om Thomas voor de verandering een hele dag bij haar thuis te mogen hebben. Dus dat maakte dat wij een hele dag hadden om ons aan het werk te wijden. Ophalen was minder makkelijk – Jadwiga had Thomas zo verwend, dat hij eigenlijk helemaal niet met mij mee wilde 
Maar hij stamelde welzeker “mooi!” toen ik met hem, die avond voor het eerst ons nog lege nieuwe huis inliep. Leeg – op 4 attributen na: midden in de woonkamer stond z’n loopfietje, daarop lag een knuffel. Ik hoopte dat hij daarmee een reden zou hebben om deze plek te herinneren, opdat het niet weer volkomen vreemd zou zijn, de volgende dag. Hij heeft vrolijk rondgecrosst in de woonkamer, voordat we naar boven liepen (met de trap!!! Groot verschil met appartement!). Aan een van de slaapkamerdeuren hing Thomas’ dromenvanger, die hij nog voor z’n geboorte kreeg van Mirjam en Joyce. Hij slaakte verbaasd een kreet, als wilde hij zeggen: ‘Wat doet die nou hier?’. Z’n nieuwsgierigheid werd geprikkeld – die deur moest open en hij zou daar naar binnen! Mooi, want midden in de kamer, aan de lamp, hing z’n mobile – met gekleurde houten beestjes, die Elke en Wieneke waarmee Elke en Wieneke hem verwenden in z’n baby tijd. “Toto ier!” oftewel: Thomas hier! Hij vond het allemaal wel leuk, geloof ik. Daarna hebben we z’n dingetjes goedenacht gezegd, z’n fietsje werd bij de voordeur geparkeerd, de knuffel erbij – opdat hij bij terugkeer weer meteen die twee zou zien en herkennen.
Die avond heeft hij moord en brand geschreeuwd, drie kwartier lang, in de hotelkamer die we voor 2 nachten hadden geboekt. Zoveel aandacht van Jadwiga, zoveel nieuwe indrukken, zo weinig tijd met ons… Dus doodmoe… uiteindelijk lekker geslapen.
Dinsdagochtend is hij naar Mama Marta’s gegaan – een peuterspeelzaal in onze buurt. Daar was hij al 3 keer geweest – en hij was me al vergeten voordat ik Thomas een kus ter afscheid wilde geven Om 12 uur heb ik hem daar opgehaald. Toen gingen we naar een vriendin – Gill, met haar dochter Abi. Abi is het vriendinnetje van Thomas, onmiskenbaar. En Jadwiga is daar op dinsdagen – dus alles was vertrouwd en goed. Dinsdagavond was weer niet helemaal zonder tranen, maar dat was te verwachten – het ging ons immers ook niet in de koude kleren zitten!
Woensdag hebben we besloten om Jadwiga weer met Thomas op te zadelen, maar nu bij Gill thuis. Een mooie combinatie van de voorgaande 2 dagen Zo hoef ik niet in de file te staan om Thomas op te halen – en zo heeft Thomas ook nog z’n vriendinnetje Abi in de buurt. Het was heerlijk om deze dag extra te hebben. Alle spullen stonden in het nieuwe huis – alle dozen moest alleen nog worden gedistribueerd naar de juiste ruimten. Uitpakken en in elkaar zetten wilden we allemaal zelf doen – zoals ik in het begin al schreef: dat is een proces, dat kan een ander ook absoluut niet voor je doen. Thomas’ kamer was binnen no time helemaal klaar – herkenbaar en vertrouwd, goed voor een rustige nacht slaap. De keuken had ik ook snel op orde – dus koken en eten was mogelijk. Onze slaapkamer was de volgende post – en rond 1 uur ’s middags vertrok de lege verhuiswagen met z’n crew. Iedereen was tevreden – nauwelijks schade, snel gewerkt, alles goed. Het was harstikke leuk om ’s avonds met Thomas op de vloer van de woonkamer te spelen – de dozen waren nu weg, hij herkende duidelijk alle spullen, rende van het een naar het ander: hij was verbaasd, tevreden, opgewonden, verward en blij tegelijk
Beren ging donderdag weer aan de slag. Daarmee bleef ik in ‘t nieuwe huis achter – met nog wel wat werk. De klusbrigade – mijn schoonouders met samen 4 rechterhanden – zou arriveren op zaterdagavond. Dus de logeerkamer moest bereikbaar, schoon en beslaapbaar worden, de badkamer moest bruikbaar worden. Boodschappen doen was ook wel nodig – na een paar dagen afhaal- en hotelvoedsel snakte ik naar iets lekkers, iets van m’n eigen kachel .
Hans en Ellen hebben zich sufgeklust – en daarnaast flink genoten van Thomas. Traphekjes geinstalleerd, het terras afgeschermd, gaten geboord, planken en schilderijtjes opgehangen, boodschappen gehaald… Met hun hulp heb ik de keuken logischer kunnen indelen – een kast minder, scheelt ruimte! Heerlijk vond ik hun aanwezigheid, want Beren heeft niet zoveel tijd om dit soort klussen op korte termijn te doen – en het huis voelde veel sneller als ‘thuis’ op deze manier. En Thomas genoot van hun aanwezigheid, het deed hem ook wel de spanning van de afgelopen dagen vergeten, leek het.
En ondertussen is het weer mooier aan het worden. Zaterdag hebben we voor het eerst onze barbeque op het terras uitgeprobeerd. Het ding hebben we al bijna 5 jaar – gekregen van vrienden die de USA verlieten – en we hadden ‘m nog maar 1 keer op een strand in New Jersey gebruikt Maar dit was weer eens iets anders: 2 bevriende stellen met in totaal 5 kids zijn ’s middags gekomen en het was harstikke leuk. De zon scheen, het was warm, de kids renden rond, de bbq smeulde – en het vlees en salades smaakten goed. Er was ook genoeg zoetigheid toe – en het eea ging vergezeld met een biertje of wijntje. Heeeerlijk.
Dussss…. als je wilt weten of we het hier naar onze zin hebben?
Wat denk je zelf?
Helemaal goed, helemaal heerlijk.
En nu maar hopen dat de volgende verhuizing zich niet al te snel aankondigt….
Liefs,
Leine
