Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier inlogde.
Wat gebeurde er in de tussentijd?
Een trip naar NL in november, de vreemde drukke dagen voor Kerst,
Kerst zelf, die verloren dagen tussen Kerst en O&N, bezoek van opa en oma uit Hengelo, het weer in ‘t ritme komen na de feestdagen, het wennen aan het nieuwe ritme van Thomas, een weekend tripje naar Drunen om m’n zus te verrassen met haar verjaardag…. en dan schrijf je toch al snel weer 21 januari als datum.
En dat betekent dat er zo weer bijna 3 maanden om zijn gevlogen. En dat vind ik soms een beetje eng, een beetje benauwend. Toen Thomas net geboren was, was het ondenkbaar dat dagen zo zouden wegsijpelen in een maand, of twee. In augustus vond ik ‘m zo’n grote vent omdat hij leerde lopen en nu…. is hij officieel al weer 1,5 jaar, probeert ‘volwassen’ trap te lopen, heeft hij net z’n hoofd op superbe wijze verwond aan de onderrand van een verwarming, verraste hij vanochtend de dokter en 2 verpleegsters met z’n kracht/reactie op een inenting, snuit hij z’n neus met mijn hulp alsof dat normaal is voor z’n leeftijd. En terwijl ik zo kleine dingetjes oplepel uit mijn korte termijn geheugen, lepelt hij met smaak en kundigheid kip kerrie met spiraalpasta uit z’n eigen bordje en eet hij het gretig maar met moeite op – de verkoudheid is nog steeds niet overwonnen.
Gelukkig gaat het niet zooo snel als een zuster vanochtend even deed voorkomen: ze had hem opgemeten en gewogen en verklaarde trots: 90 cm en 12.5 kilo. Dat laatste klopt, dat komt overeen met m’n eigen metingen. Maar 90 cm? Zou hij binnen 2 nachten zomaar 5 cm gegroeid zijn? Zaterdag leverde onze wekelijkse poging met de centimeter nog altijd 85 cm op. Groot genoeg, dacht ik zo. Ach…. dus zo’n vaart loopt het gelukkig nog niet 
