Vandaag schrijven we maandag 29 oktober 2007. In Warschau is het niet uitgesproken koud, warm, nat of zonnig. Het is van alles een beetje. Volop herfst – en iedereen vreest stiekum toch de val van de eerste sneeuwvlokken….
Op woensdagavond 18 oktober kwamen mijn ouders aan op het vliegveld van Warschau. Met regenjas, want de weerman had niet veel goeds voorspeld. ’s Avonds nog even een borreltje gedronken en toen allemaal lekker ons nestje ingekropen. Thomas lag uiteraard al lang te slapen, dus het bleef bij een blik in Thomas’ ledikantje, deze avond.
De volgende ochtend liep Thomas na ‘t aankleden vol overtuiging naar de logeerkamer: wanneer er een foto op de deur geplakt is, betekent dat dat er logees zijn. De foto van opa en oma hing op zijn ooghoogte – de boodschap was duidelijk. Nieuwsgierig ging hij po(o)lshoogte nemen – het was heel even vreemd, maar binnen 3 minuten lag hij te spartelen onder de dekens bij z’n grootouders en te kirren. Feest! En een kadootje was er ook: het Kerstverhaal van Dick Bruna. De grote uitgave: het grote boek met kartonnen bladzijden – Thomas had de ster, die elke bladzijde natuurlijk terugkwam, snel door! Hoewel het nog lang geen kerst is, wijst hij steeds naar z’n boek. Goed uitgekozen, dus, opa en oma!
Een paar wandelingen gemaakt door Warschause straten, door de supermarkt, door onze dierentuin, door een winkelcentrum. Het weer gunde ons al met al toch een aantal mooie dagdelen buiten. En als het slecht weer was, kropen we binnen met een kop koffie en een boek op de bank. Tenminste, iedereen behalve Thomas en Opa, want die kropen als het even kon samen over de grond, om te stoeien, paardje te rijden, of opa trok Thomas rond op de blokkenkar – feest!
Wat ging de tijd snel. Op zondagochtend gingen opa en oma weer richting Nederland. Maandag was Thomas toch even ontwend: ik was namelijk NIET van plan om voor z’n karretje gespannen te worden!
Dinsdagnacht werd Thomas ziek – hij heeft voor ‘t eerst in 15 maanden gespuugd, gehuild, geslapen, gespuugd en gehuild. En ondertussen toch ook nog lachen en knuffelen. Zelfs als hij ziek is, blijft hij het zonnetje in huis. Beren sliep na 2 keer naar Thomas’ kamer gehold te zijn weer lekker door – die moest immers de volgende dag weer vroeg op. Ik ben nog een paar keer in touw geweest. Wat sneu om zo’n klein stoer kinderlijfje te voelen schokken en konkelen in je handen…. Steeds als hij begon te hoesten, haastte ik me naar z’n kamer, want hoesten was de voorbode van ‘t overgeven. Thomas uit bed, hup met z’n hoofdje boven ‘n emmer en hopen dat het snel over zou zijn. Keer op keer – tot het eindelijk overwas.
Toen z’n tante Marieke de volgende dag ’s middags in Warschau aankwam, leek Thomas al wel wat beter te pas. Ik had er ‘t volste vertrouwen in dat ook dit bezoek weer helemaal gezellig zou worden. Ook Marieke verwende Thomas: hij kreeg een houten ‘rek’, bestaande uit 4 schuin aflopende geleiders, waar autootjes van links naar rechts afrijden. Hoe noem je zoiets? Thomas had de kunst na 3 x voordoen snel afgekeken en is er onafscheidelijk van geworden.
Donderdag hebben we lekker door Warschau gewandeld en genoten van de stad. ’s Middags naar het zwembad voor een spettersessie met Thomas. En ’s avonds zouden we uit eten.
Maar het bleef niet bij Marieke’s bezoek…. Ook het (buik)griepvirus nam intrek in Huize van Oosterbosch. Terwijl Marieke en ik ’s avonds lekker in Restaurant Papaya zaten voor een hapje Thai/Japans eten, sloeg ‘t bij mij toe. Snel om de rekening gevraagd en naar huis gestrompeld. Ik voelde me diep beroerd – en erg schuldig naar Marieke. Die heeft – omdat ik m’n bed niet uit kon komen – donderdag met Thomas gezeuld en gesjouwd. Lekker naar het park – met z’n tweetjes, ik kon niet mee. Het voordeel is wel dat die twee full quality time met elkaar konden doorbrengen, maar dat is toch niet de voorstelling die je van ‘bezoek’ maakt, toch? Vrijdagmiddag aan ‘t eind van de ochtend is Beren ook ziek naar huis gekomen en ‘t bed ingedoken. Ik voelde me inmiddels ietsje beter, maar nog steeds zwak, rillerig en draaierig. Zaterdag zijn we naar de oude stad gegaan en hebben we allemaal weer voor ‘t eerst wat gegeten, maar niet veel. Weer vroeg tussen de lakens. Zondagochtend hebben Thomas en ik Marieke nog het Lazienki Park laten zien, met het Paleis op het Water. Maar toen we gehurkt gingen zitten om eendjes te voeren en foto’s te nemen, wisten we beiden niet hoe snel we weer overeind moesten komen…. verdamme! En dan Marieke’s vooruitzicht: een uur op ‘t vliegveld, 2 uur vliegen, dan weer vliegveldperikelen en dan treinreis naar huis – daar werd zij ook niet vrolijk van.
Haar terugreis was inderdaad geen pretje. En verdorie… het weekend is zo anders uitgepakt dan we allemaal dachten…. Hopelijk durft ze nog ‘ns terug te komen …. zonder griep, zonder dat zij mijn huishoudelijke taken over hoeft te nemen, zonder lusteloze en vermoeide uren… zonder de hele mikmak, maar gewoon weer ‘ns lekker ouderwets gezellig.
Wat een weekend….bah!
En Thomas? Die is ‘t hele weekend niet helemaal zichzelf geweest – bleek, verminderde eetlust – maar bleef het zonnetje in huis. Hij heeft gelukkig meer van z’n tante kunnen genieten dan ik 
Leine
