Afgelopen woensdag was Jadwiga, Thomas’ oppas, er weer, zoals elke week. In de uurtjes dat zij er is, houdt ze een oogje op Thomas terwijl ze ook nog ‘ns schoonmaakt. Een schat van een mens.
Ik kwam terug van m’n tennis-ochtend, toen ze me vertelde dat Thomas haar had gewezen op een vlinder, die via een open raam binnen was gekomen. Tijdens de lunch ging opeens geen hap meer in z’n mond en zat hij met grote ogen te staren naar de potchrysant die op tafel staat. “DIE! DIE!” riep hij, wijzend met z’n vingertje. Jadwiga volgt de richting van z’n aanwijzing, en ziet een vlinder, een dagpauwoog die inderdaad was neergestreken op de bloemen. Later had ze ‘m niet meer gezien…. dus er was een vlinder in huis, maar tijdelijk spoorloos.
Tijdelijk, want Thomas had het beestje al snel weer gevonden. Terwijl ik qua schoonmaken de keuken voor mijn rekening neem, komt Thomas met ferm gesloten knuistje – aangeboden met gestrekte arm – de keuken binnenstormen. Op de vraag wat hij daar voor mij heeft, ontsluit hij z’n vingers: en heeft de vlinder in z’n knuistje! “DIE! DIE!” Tsja… “DIE” deed niet meer zoveel – en viel uit de knuist op de grond! Beteuterd ging Thomas ernaast zitten, en porde het beestje zo nu en dan met z’n wijsvinger. Ik heb de vlinder buiten gezet, op de vensterbank – daar kreeg het beestje tenminste wat rust. Veel verwachtte ik niet van die actie – het beest leek meer dood dan levend. Maar 10 minuten later was het beestje weg …. of weggewaaid, of weggevlogen. Ik hoop het laatste…
Leine
Categorie: Thomas
