’s Ochtends, als Thomas wakker wordt, kleed ik hem aan en gaan we naar de keuken, waar hij normaal meteen begint te spelen met z’n spulletjes terwijl ik zijn en mijn boterham smeer.
Vanochtend ging dat anders. Z’n vader zat in de kamer, met een bord met yoghurt-met-cruesli. Thomas laat mij m’n werk doen in de keuken, sprint naar z’n vader, klautert op de stoel naast Beren en begint te brabbelen. Vervolgens grijpt hij Beren’s lepel, steekt die in de yoghurt en wil die enthousiast en vooral alleen/zelf naar Beren’s mond brengen. Z’n vader overtuigt Thomas er toch van, dat ze dat maar beter samen kunnen doen – Beren had duidelijk geen zin om zich ’s ochtends voor ‘t werk nog een keer om te kleden. Ik hoor gebrabbel, ik hoor gepraat en geproest. En als ik dan met de boterhammen de kamer in kom lopen, zie ik zoonlief, die een lepel in vader’s mond steekt. En lol dat ze hebben.
En op het moment dat Beren de deur uit is, en Thomas naast mij in z’n kinderstoel zit, geeft hij de regie niet uit handen. De boterham, dubbel en in stukjes, worden in sneltreinvaart verorberd – met behulp van 6 tandjes.
Maar de lunch – een bord pap – waarbij toch een lepel hoort, geeft een ander beeld. Thomas is ondertussen alweer zo moe van z’n ochtendje spelen, dat hij onder geen beding z’n eigen lepel wil hanteren. Eigenlijk ben ik daar erg blij mee: dan hoef ik minder schoon te maken, straks, als hij in bed ligt. Maar ik heb gezien dat hij het best aardig klaarspeelt, met die lepel – het zij bij een ander. Dus ik wacht ‘t moment af…. en ondertussen lepel ik voorlopig nog rustig en trouw zijn pap bij Thomas in z’n mond. Als z’n bord leeg is, zucht hij voldaan, alsof hij zeggen wil: “‘t Is mooi geweest, mam. Ik wil nu SLAPEN! Dat zelf eten, dat doen we wel een andere keer…”. Heerlijk toch?!
