Thomas verbaast me elke dag wel weer met iets nieuws. Dat kan ook bijna niet anders: nu hij klaar is met de fasen “liggen, rollen, kruipen, vallen, lopen”, heeft hij byzonder veel mogelijkheden om de wereld om hem heen te verkennen – vanuit een nieuw perspectief. Rennen en springen staan nog op het lijstje. En spreken komt ook nog wel. Maar dat wil niet zeggen dat hij niet kan communiceren.
Als hij wil eten, gaat hij bij z’n kinderstoel staan en rammelt hij aan z’n tuigje. Als hij wil drinken, loopt hij naar de keuken of maakt hij smakgeluiden. Als hij wil slapen, eerder dan de routine is, komt hij kusjes geven, wil hij knuffelen en wrijft hij in z’n ogen. Maar z’n nieuwste kunst: nadat ik ‘m verschoond had, wilde ik hem zijn broek en sokken weer aantrekken. Maar nee: sokken trok hij weer uit, hij werkte tegen ipv mee toen zijn broek aan de beurt was. En vervolgens wees hij met een vinger naar z’n bedje en met de andere knuist wreef hij in z’n ogen. Als dat geen duidelijke taal is…?!
Oorzaak-gevolg is nu het huidige ‘programma’ dat hij ontdekt heeft. Zodra ik de motor van de auto afzet, wijst hij naar het lichtje boven zijn stoeltje – want dat gaat op zo’n moment aan. Zodra het knopje van de lift brandt, zoekt hij de lift door ‘t raampje in de deur in de gaten te houden. ’s Avonds is het ‘eten-in bad-naarbed’. En dat weet hij: als hij z’n schortslab mag afdoen, grijpt hij naar het riempje en kijkt vol verwachting naar je: ‘open maken!’. Vervolgens nam hij gisteren m’n hand, bracht mij naar de badkamer, waar de badkraan open moet. Dan naar zijn kamer, om uit te kleden en in een handdoek weer terug naar de badkamer. Daar geniet hij van – en hij ‘kent’ niet alleen de procedures, hij ‘helpt’ er ook bij!
Hij is nog te jong voor zindelijkheidstraining. Maar ik probeer hem toch bekend te maken met dit ‘programma’. Hij heeft een potje gekregen, dat staat gewoon op de badkamer, soms in de kamer: hij is er niet bang voor, soms zit hij erop – maar zonder dwang om te plassen. En als hij erop zit, maakt hij het ‘plasssssssssss’ geluid. Toen ik een dezer dagen moest plassen, kwam hij meegelopen. Ik vertelde hem goed te luisteren en zei “hoor je psssssss?” Hij begon verbaasd te lachen. Toen keek hij bedenkelijk, liep naar zijn potje, sjouwde het naar het toilet, wees ernaar en zei triomfantelijk: ‘pssssss!’. Wat krijgt zo’n mannetje allemaal mee? Nou… een heleboel!
Trots,
Leine
Categorie: ontwikkeling, Thomas
